Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 αποτελεί, αναμφίβολα, τη σπουδαιότερη αντιδικτατορική συλλογική στιγμή κατά τη διάρκεια της επταετούς δικτατορίας. Ήταν η κορύφωση του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος και προκάλεσε τη συμπάθεια και την υποστήριξη ευρύτερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Στην κατάληψη συμμετείχαν φοιτητές και φοιτήτριες από όλα τα ΑΕΙ της πρωτεύουσας, αλλά και μαθητές και μαθήτριες και νέοι και νέες που πλημμύρισαν τους χώρους του ιδρύματος, όταν έγινε γνωστό το γεγονός. Σε αυτή την κατεύθυνση, ο αυτοσχέδιος ραδιοφωνικός σταθμός των φοιτητών/τριών διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο για την κινητοποίηση ανθρώπων από όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Για ένα τριήμερο, χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε εντός αλλά και γύρω από το Πολυτεχνείο, διαδηλώνοντας με πάθος κατά του καθεστώτος.

Ο φόβος του καθεστώτος για μια γενικευμένη εξέγερση εναντίον του το οδήγησε στην ανάληψη δραστικών μέτρων. Ο στρατός ξαναβγήκε στους δρόμους και αποφασίστηκε η εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο, τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου. Οι εικόνες του τανκ, όπως κυκλοφόρησαν στο εξωτερικό τις πρώτες ώρες μετά από την εισβολή, και οι πληροφορίες για τους νεκρούς και τους τραυματίες εντός και εκτός του κτιρίου, προκάλεσαν διεθνή συγκίνηση. Ένα νέο κύμα αντίδρασης απέναντι στο καθεστώς δημιουργήθηκε διεθνώς, όπως αποτυπώθηκε σε καταγγελίες, διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες σε όλο τον κόσμο. Το θεμελιώδες αφήγημα της χούντας περί «φιλελευθεροποίησης» είχε οριστικά καταρρεύσει και η αντίστροφη μέτρηση για την ανατροπή της είχε πια ξεκινήσει.