Κατά την περίοδο της επταετίας, οι διορισμένοι από το καθεστώς επίσημοι κλαδικοί φοιτητικοί σύλλογοι λειτούργησαν ως μηχανισμοί προπαγάνδας υπέρ της δικτατορίας εντός των πανεπιστημίων. Διοργάνωσαν πολλές εκδηλώσεις, ενώ συμμετείχαν και σε τελετές του στρατιωτικού καθεστώτος (όπως, ενδεικτικά, στην τελετή εορτασμού της ημέρας προσευχής των ελλήνων σπουδαστών ή στην κοινή τελετή των ΑΕΙ για τον εορτασμό της δεύτερης επετείου της 21ης Απριλίου κ.λπ.), ώστε να εδραιώσουν την εικόνα ότι η νεολαία επιδοκίμαζε την 21η Απριλίου. Σε κάθε ευκαιρία εξέφραζαν τη στήριξή τους σε στελέχη της δικτατορίας, επιδιώκοντας την προβολή τους αλλά και την ενίσχυση της δήθεν λαοφιλίας τους.

Στο πλαίσιο της συγκρότησης ενός πλήρως ελεγχόμενου φοιτητικού κινήματος, επανιδρύθηκαν και τα τριτοβάθμια όργανα, τόσο η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) όσο και η ΔΕΣΠΑ (Διοικούσα Επιτροπή Συλλόγων Πανεπιστημίου Αθηνών), οι οποίες έφεραν καθεμία το όνομα των αντίστοιχων φοιτητικών οργανώσεων της προδικτατορικής περιόδου που είχαν πρωτοστατήσει στις πολιτικές διαμαρτυρίες της δεκαετίας του ’60. Η ΕΦΕΕ και η ΔΕΣΠΑ, στις σπάνιες τοποθετήσεις τους, είτε επικροτούσαν με θέρμη τη δικτατορία είτε στηλίτευαν όσους εναντιώνονταν σε αυτή. Το περιοδικό Φοιτητικός Παλμός, που εξέδιδε η ΕΦΕΕ, αποτελούσε το κύριο όργανο διατύπωσης των απόψεων και των δράσεων της Ένωσης.

Από το 1972 οι διορισμένοι σύλλογοι βρέθηκαν στο στόχαστρο του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, το οποίο και πολέμησαν, με τη σύμπραξη της χούντας, με όσα μέσα διέθεταν, επιδιώκοντας να διατηρήσουν τη θέση τους. Το επίκεντρο της διαμάχης ήταν το αίτημα πολλών φοιτητών και φοιτητριών για ανάδειξη νέων Διοικητικών Συμβουλίων των συλλόγων της εκάστοτε σχολής μέσα από δημοκρατικές εκλογές, αίτημα το οποίο αποτέλεσε «κόκκινο πανί» για το καθεστώς αλλά και τους συνεργάτες του στον φοιτητικό χώρο.