Κατά το πρώτο χρονικό διάστημα της επιβολής του καθεστώτος, η αντίσταση δεν ήταν ιδιαίτερα μαζική. Πολύ γρήγορα, ωστόσο, υπήρξαν πολίτες που δεν πτοήθηκαν από τη βία του και οργανώθηκαν στον αγώνα εναντίον του – ανάμεσά τους πολλοί νέοι και νέες που στελέχωσαν παράνομες οργανώσεις, εκκινώντας από το Πανελλήνιο Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) και το ΠΑΜ Νέων, τις Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης (ΔΕΑ), τη Δημοκρατική Άμυνα, το Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντιστάσεως (ΕΚΔΑ), την «20ή Οκτώβρη» ή τη «Λαϊκή Πάλη». Οι δυο πολυπληθέστερες, αυτή την πρώτη περίοδο, αμιγώς νεανικές παράνομες οργανώσεις ήταν αφενός η Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών (ΠΑΟΣ) «Ρήγας Φεραίος», που δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 1967, με πρωτεργάτες πρώην μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη (ΔΝΛ) και του ΠΑΜ Νέων· αφετέρου η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας (ΚΝΕ), η οποία δημιουργήθηκε μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ, τον Φεβρουάριο του 1968, και συγκροτήθηκε από πρώην μέλη της ΔΝΛ και νεότερα του ΚΚΕ. Ο αγώνας των οργανώσεων συνάντησε ανυπέρβλητα εμπόδια λόγω των συνθηκών παρανομίας και των πενιχρών μέσων που διέθεταν. Η συνήθης κατάληξη ήταν η σύλληψη των μελών τους, ο βασανισμός και η καταδίκη σε πολυετείς καθείρξεις. Ο αγώνας των νέων –όπως και συνολικότερα η αντίσταση της πρώτης περιόδου– έμοιαζε άνισος και αναποτελεσματικός.

Από την άλλη, η επιβολή του καθεστώτος δημιούργησε εξαρχής έντονες αντιδράσεις στο εξωτερικό. Σε αυτή την κατεύθυνση, καταλυτικό ρόλο διαδραμάτισαν, ιδιαίτερα στη δυτική Ευρώπη, οι έλληνες/ίδες φοιτητές και φοιτήτριες που σπούδαζαν εκεί. Η ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης και η καταγγελία του καθεστώτος, μέσα από τις περιοδικές τους εκδόσεις και τις εκδηλώσεις τους, σε συνδυασμό με την ενίσχυση της αντίστασης στο εσωτερικό της χώρας, αποτέλεσαν τους βασικούς στόχους της. Παράλληλα, στο εξωτερικό δημιουργήθηκαν μια σειρά νεανικές οργανώσεις, συνδεδεμένες είτε με τα προδικτατορικά πολιτικά κόμματα είτε με τις εξελίξεις κυρίως στον χώρο της Αριστεράς και τον Μάη του ’68. Τον Μάιο του 1970, η αυτοπυρπόληση του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας, ως αντίδραση ενάντια στη χούντα, αποτέλεσε ύψιστη μορφή θυσίας που ευαισθητοποίησε τη διεθνή και ιδιαίτερα την ιταλική κοινή γνώμη.